Opening Kamperweg

Wie nu vanuit het dorp Well snel even naar Aijen rijdt of fietst, zal er niet meer bij stil staan, dat dit vroeger niet zo gemakkelijk was. De geasfalteerde weg was toen nog een binnenweg die bij regenachtig weer soms veranderde in een modderpoel en zeker met de fiets kon je dan amper vooruit komen. Als afgelegen gehucht had de Kamp al jaren de last ondervonden van een slechte verbinding met het dorp. De zanderige karweg met een fietspaadje was de enige verbinding met Well en Aijen. In economisch opzicht was dit een groot handicap en pogingen om hierin verbetering te brengen liepen aanvankelijk op niets uit. De ontsluiting van de Kamp is een langdurige en moeilijke zaak geweest. Door de grote afstand naar het dorp Well brachten de aan te brengen verbeteringen grote kosten met zich mee, zodat de gemeentelijke overheid wegens gebrek aan financiële middelen niet in staat was de nodige voorzieningen te treffen.

 

 

 


 

Gedeelte uit een krantenartikel van woensdag 21-05-1958 van de  Kamperweg in wording.


 

De St. Jacobs Hoeve van de familie Piet en Kaat Kessels - Koppes ligt met regenweer en in de winter aan een modderige karweg die bijna niet begaanbaar is. Later woonde hier zoon Fried, in de jaren '50 gehuwd met Mien Custers en zoon Peter. Links van de boerderij ligt een zandduin: de St. Jacobsberg.


Het gebied de Kamp lag als een afgesloten natuurreservaat verscholen achter groene naaldbomen en gele zandheuvels. Via landwegen en mulle zandpaden liepen de kinderen naar school. De Kamp lag midden tussen Well en Bergen en sommige huizen zelfs dichter bij Bergen. Ook de Kamp had vroeger zijn lijkweg om naar het kerkhof te gaan, al was er een kortere, toch bleef men steeds alleen de lijkweg volgen die hiervoor van oudsher is aangewezen om gebruikt worden. Die lijkweg liep door het Leuken, langs de 'alde Fuus' nu adres Leuken 1 op de kruising met de Vissert. Via de Papenbeek - Kasteelweg - Hoenderstraat naar de kerk aan de Maas.

Liep men te voet naar het dorp, dan volgde men het voetpad door het Leuken langs 'de Uiver' (Sponselee), waar de weg tussen boerderij en schuur liep, langs Brouwershof (Zeekaf) en de andere huizen over de Paad. Dan ging het verder door het "strötje" en een afgepaalde weg door de kasteelweide over een kleine brug " 't plenkske" geheten naar de Kasteellaan. Dit was de weg "achterom".

Voor de schoolkinderen van de Kamp, die altijd te voet naar school moesten, was de kortste weg door het veld. Tegenover de boerderij van Louis Martens (nu de Kamp 13) sloeg men rechts af en volgde de weg naar de Maas. Halverwege kon men over een vonder (een paar losse planken) en zo liep deze weg dwars door de weilanden waar kleine klappoortjes waren aangebracht. Verder door het Elsteren langs de Keseling en de Lintsebrug en zo kwam men bij het St. Nicolaaskapelletje in het dorp.


 

De boerderij van de familie Lemmen aan de onverharde weg.


In 1913 werden de eerste serieuze pogingen ondernomen om te komen tot een verharde weg tussen het dorp en de Kamp. Gerardus Daemen en Piet Jenneskens richtten een door vele bewoners ondertekend verzoekschrift tot de gemeenteraad. Dit plan werd echter doorkruist door een ander plan, waarbij men de weg langs een andere kant, n.l. de Papenbeek, wilde leggen. Dit laatste kreeg zelfs meer instemming van de raad en tegelijk met het plan van de weg Bergen-Aijen werd het plan Well-de Kamp behandeld. Ondanks het advies van wethouder Korting kwam het niet tot aanbesteding van allebei de plannen. De weg Bergen-Aijen werd goedgekeurd en aanbesteed maar met de weg Well-de Kamp ging het anders. Om de kosten te drukken zou men deze weg maken met hand- en spandiensten, voordelig en toch doeltreffend. Men begon al voor de Eerste Wereldoorlog vanaf de Kasteellaan, maar kwam niet verder dan aan het einde van de Papenbeek tot aan de z.g. armenwoningen. Aan de loswal was het grint per schip aangevoerd en de boeren hadden het al naar de nieuwe weg getransporteerd met kar en paard. De vooruitzichten leken gunstig. Maar na een paar weken bleef het werk door een of andere oorzaak weer steken en toen burgemeester Gerard Peters op een goeie dag kwam kijken schudde hij het hoofd en zei tegen de "wegenbouwers": "Jongens hou maar op, dat wordt niks".

Men is toen opgehouden en niemand zal op dat ogenblik gedacht hebben, dat het 45 jaren zou duren eer men weer aan de Kamperweg zou beginnen. Het aangevoerde grint werd naar de Wellsche Hut gebracht om de weg aan de grens te verstevigen. De crisis jaren kwamen, de Tweede Wereldoorlog en gebrek aan geldmiddelen waren er de oorzaak van, dat het plan in de la bleef liggen.


 

Vervoer te paard over de zandweg op de Kamp, eind jaren '40.  Mia en Nelly Sprunken - dochters van To Lemmen - met hun oom Jan Lemmen.


Na de Eerste Wereldoorlog ging er weer een verzoek naar de gemeenteraad door Jenneskens en Daemen. Men stelde voor de weg meteen door te trekken via de Sintelenberg naar Aijen. Er was geen geld. Intussen werd Piet Jenneskens, wellicht met de stemmen van alle Kampenaren, lid van de gemeenteraad maar het lukte hem niet om het Kamperweg plan doorgedrukt te krijgen, hoewel hij het steeds in de raad ter sprake bracht. De Kamp bleef zitten met zijn "karweg en fietspedje".

Ook na de Tweede Wereldoorlog werd de weg van het plan afgevoerd in het kader van de wederopbouw. Immers waar geen harde was geweest kon ook geen harde weg worden hersteld. De weg was vaak onderwerp van gesprek, de meningen waren steeds verdeeld en het plan werd door allerlei omstandigheden vertraagd. 

Toen was het raadslid Piet Cornelissen uit Well die de weg Well-de Kamp bijna iedere raadsvergadering op de tafel legde. Uiteindelijk werd het plan eenstemmig goedgekeurd, de Wellse raadsleden hebben op een bijzondere manier aan het grote besluit meegewerkt. Een ogenblik dreigde bezuiniging toch nog een spaak in het wiel te steken, maar de LLTB afdeling Well sprong in de bres en zorgde in samenwerking met de Boerenleenbank voor de financiering van het historisch object.


 

Sjaak Lemmen met zijn vader Lemmen Thies op de oude niet verharde Kamperweg die langs boerderij van Wanroij liep richting Hoeve de Ennenberg. Daar loopt de oude weg nu dood.

Geregeld moest in de jaren '50 de nieuwe auto van de bakker uit 't rulle zand bij de Ennenberg getrokken worden door boer Lemmen met z'n paard.



Het eerste deel, van Well naar de Kamp kwam in 1958 tot stand na een strijd van 45 jaar, waarin Piet Jenneskens en Piet Cornelissen al die jaren de grote voorvechters waren. Op 23-08-1958 vond er een plechtige opening plaats nabij café Vink door burgemeester van Mackelenbergh. Ook de wethouders en de gemeentesecretaris en de raadsleden waren aanwezig. Evenals meneer Snaayer en andere mannen van de Heidemij, vertegenwoordigers van de Cultuurtechnische Dienst, van de Boerenbond en de Boerenleenbank, de aannemers en de uitvoerders, kortom iedereen die op een of andere manier te maken had gehad met de voltooiing van wat "Het 45 jaren plan" werd genoemd.

De burgemeester prees de goedmoedigheid van de bewoners van de Kamp, die zolang hun geduld hadden weten te bewaren en nog nooit met dorsvlegels of rieken gewapend naar het gemeentehuis waren getrokken. Veel wegen in de gemeente waren met de stille trom geopend zoals in Afferden en Heijen, in het Tuindorp, op de Koekoek in Siebengewald en de weg naar de Wellsche Hut. Maar de weg naar de Kamp is hiermee niet te vergelijken. Deze heeft al geschiedenis gemaakt voordat hij klaar was en met hem de bewoners van de Kamp. Aldus de burgemeester in zijn toespraak tot de trotse bewoners van de Kamp en omgeving. Voor de oude Piet Jenneskens was het een grote dag dat hij de opening nog mocht meemaken. Hij kon zelf nauwelijks geloven dat er zo'n prachtige brede weg was gekomen. 

Feest in Aijen in 1960.

Nog geen twee jaar later, op zaterdag 16-07-1960  was er weer feest en werd het tweede gedeelte, van de Kamp naar Aijen geopend. Well - Bergen was nu ook binnendoor te bereiken en men kon de drukke Rijksweg vermijden.
Well en Aijen vierden samen feest. Er stonden erebogen bij het begin op de Kamp en het einde van de weg bij van de Lisdonk in Aijen.
Met als opschrift in Aijen: "De Poort van Aijen" en op de Kamp stond: "De weg tot elkander". Harmonie de Vriendenkring speelde er lustig op los en het Sint Antoniusgilde gaf aan het geheel een historisch en vrolijk tintje. Natuurlijk was ook de Fanfare en de Schutterij uit Bergen present evenals St. Agatha, de Schuttersvereniging uit Aijen zelf. Well en Aijen hadden een feestcomité gevormd en voorzitter Sef Joosten hield een gloedvolle toespraak.

De openingshandeling nabij de boerderij van Thies Lemmen en Toon Jenneskens op de Kamp. Karel Rijk van 't Leuken (rechts) vangt de papieren barikade op. Links enkele Wellse belangstellenden, o.a. Jan Jenneskens - Toon van Vegchel -  Carla en Wilma Jenneskens - Jan Swemmers -  Thea Wijnhoven en Desiré Jenneskens.


 

De feestelijke opening werd verricht door Burgemeester van Mackelenbergh in het bijzijn van de beide wethouders G.A. Smals en P.J. Weijs. Na de toespraak volgde de opening. Het gespannen lint tussen de ereboog werd niet doorgeknipt maar de Burgemeester reed dit met zijn auto stapvoets doormidden, om zo de weg officieel geopend te verklaren.

Daarna trok het gehele gevolg met vrolijke klanken over de nieuwe weg richting de Kamp, gevolgd door de auto's met genodigden. Op de Kamp bij de ereboog werd dezelfde handeling herhaald.

Vervolgens ging het richting feesttent die in Aijen opgesteld stond, waar een Limburgse koffietafel werd aangeboden aan de 75 genodigden. Daar werden nog verschillende toespraken gehouden door de hoogwaardigheidsbekleders. Jan Daemen droeg als laatste nog een gedicht voor als adviserend lid van het organiserend comité met de titel "Een ode aan de nieuwe Aijenseweg”. Na al deze mooie woorden ging het naar de feesttent waar gedanst werd, ook nog de volgende dag.
 

Burgemeester Adriaan van Mackelenbergh spreekt de toeschouwers in Aijen toe. Rechts de twee wethouders Gerard Smals en Hannes Weijs. Links de latere gemeentesecretaris Mr. Jozef Donker.


 

De Kamp was nu helemaal uit het isolement verlost en het buurtschap kon vanaf 1960 zowel van Noord als van Zuid over een verharde weg worden bereikt.

Drie jaar later in augustus 1963 ging aan de Maas, tegenover het voormalig Geijsterse kasteel, de eerste spade in de grond voor de zandafgraving op de Kamp....