Een nooit opgeheven vloek die op kasteel Well rust.

Het moet een van de Ahrenthals geweest zijn die de vloek over het kasteel heeft uitgeroepen, want die familie was de eerste die het noodlot trof. Na drie generaties was het gedaan met de Van Arendaels, zoals ze zich inmiddels hadden genoemd. De laatste, ene Jan van Arendael, (zoon van Roelman II en Aleydis van Berghe)  was trouwens niet zo’n beste. Hij woonde al lang niet meer in Well. Vanuit zijn kasteel in Rheydt oefende hij op kundige wijze het beroep roofridder uit. Geen burcht in de omgeving was veilig voor Jan.

In 1478 hield hij het voor gezien. Zijn enige dochter was getrouwd met Henric van Bylandt, waarmee een nieuwe familie haar entree maakte op het kasteel. En weer voor drie generaties. Zoon Otto zorgde er voor dat er om het kasteel een stevige aarden wal kwam om kanonskogels te kunnen tegenhouden. Die waren toen net in de mode gekomen en Otto wist dat zijn kasteel een gewillige prooi was in de strijd tussen de legers van Gelre en van Bourgondië.

En dat ging zo door in de tachtigjarige oorlog toen Spanjaarden en Hollanders elkaar in het Limburgse regelmatig om de oren sloegen. Toen Adriaan van Bylandt als laatste van zijn familie stierf kreeg zijn kleinzoon Willem van Vlodrop het kasteel in handen. Willem heeft het niet leuk gehad, want het ene moment namen de Spanjaarden bezit van zijn kasteel, het volgende moment stonden de Hollanders op de stoep. De Spanjaarden werden daar zo kwaad om dat ze het kasteel in 1588 verwoestten. Pas in het begin van de zeventiende eeuw, toen de derde generatie van Vlodrop in Well woonde, werd het weer opgebouwd. Dat kostte de familie zoveel geld dat ze het kasteel moest verkopen aan achterneef graaf Hendrik van den Berg. Hij gaf het als bruidsschat aan zijn dochter, die trouwde met graaf Albert van Limburg Stierum.

Albert en Maria besloten kasteel Well eens flink te moderniseren. De grimmige burcht werd omgetoverd in een aantrekkelijk landhuis met veel glas in lood en een nieuwe vleugel.

Opnieuw sloeg de vloek toe, want ook de Van Limburg-Stirums hielden het maar drie generaties uit op het kasteel. Zij werden opgevolgd door een zwager van de laatste graaf, een Franse edelman met de naam Pas de Feuquières. Een chique familie, die geen ‘gewoon’ bloed in de aderen duldde.